ریحانة الحسین (ع) (تهرانسر )


آنچه بر شیعه در طول تاریخ و به ویژه بعد از واقعه عاشورا گذشته است، به خوبی سابقه فشار، شکنجه، طرد، تکفیر، تبعید، غارت و کشتار شیعیان توسط خلفا و حاکمان اموی، عباسی و بعدها سلجوقیان و غزنویان و حتی عثمانی‌ها، برشیعیان را نشان می‌دهد؛ حوادث پی‌درپی که باعث شد تا یکی از مؤلفه‌های مهم تاریخ اجتماعی شیعیان، به ویژه سادات و وابستگان ائمه اطهار(ع)؛ جابه‌جایی و مهاجرت به مناطق مختلف و مهاجرپذیر شود. کم نیستند بزرگان و امام‌زادگانی که در همین اطراف خودمان بی‌رحمانه توسط ماموران حکومت کشته شده‌اند(۱). به همین دلیل در دوره‌های تاریخی مختلف و در بازه زمانی چند صدساله، شیعه همواره با ظلم و ستم حاکمان و صاحبان قدرت مواجه بوده است به طوری که مجبور بوده است به صورت انجمن‌هایی متحد، مخفیانه به یادگیری و نشر معارف و آموزه‌های خویش بپردازد، به این وسیله افراد بیشتری را با موضوع امامت و حق ضایع شده ائمه آشنا می‌کرد. شیعه در نقاط مختلف سرزمین‌های اسلامی پراکنده شده بود و با محوریت قراردادن ولایت امیرالمومنین(ع) و قیام عاشورا با مردم در ارتباط بودند. این گروه‌ها و فعالیت‌هایشان تلاش می‌کردند تا حقایقی که همیشه درخطر فراموشی قرارداشت سینه به سینه و نسل به نسل در جامعه پخش شود. بعد از گذشت مدت کمی آن‌قدر بر تعداد پیروان امامت افزوده شد که به گواه تاریخ در تصمیم‌گیری‌های حکومتی نیز تاثیرگذار شدند(۲). با تشکیل اولین حکومتی که مذهب شیعه را به عنوان مذهب رسمی خود اعلام کرد